logo van Esther te Voortwis getekende bij
Esther te Voortwis

Burn-out en ‘niet genomen rouw’

Rouw is vaak een ongemakkelijk onderwerp, iets dat liever vermeden wordt. We worden aangemoedigd om sterk te zijn, snel verder te gaan en ons verlies achter ons te laten. Maar wat gebeurt er als we niet willen of kunnen rouwen? De prijs die we betalen is hoog: een verhoogd risico op burn-out.

Rouw is een natuurlijk en noodzakelijk proces. Het stelt ons in staat om onze emoties te verwerken en betekenis te vinden in verlies. Wanneer we rouwen, staan we stil bij onze gevoelens van verdriet, boosheid en verwarring. Deze emoties toelaten en ermee omgaan is essentieel voor ons geestelijk welzijn. Maar wat als we dit proces blokkeren?

Het vermijden van rouw leidt tot onderdrukte emoties. Deze emoties verdwijnen niet; ze blijven in ons sluimeren, bouwen zich op en veroorzaken een constante staat van stress. Dit interne conflict vergt veel energie. Het voortdurend onderdrukken van ware gevoelens is emotioneel en fysiek uitputtend. Deze onophoudelijke spanning is een vruchtbare voedingsbodem voor somberte en burn-out.

Daarnaast kan het niet willen of kunnen rouwen leiden tot gevoelens van vervreemding. Alsof een stukje in jezelf bevroren is. Het isoleren ons van emoties leidt vaak ook tot een afstand ten opzichte van de mensen om je heen. Dit isolement versterkt het gevoel van eenzaamheid en vermindert de steun die we nodig hebben om met ons verlies om te gaan. Sociale steun is cruciaal tijdens rouw, maar als we ons verdriet verbergen, ontzeggen we onszelf deze hulp. Dit gebrek aan steun verhoogt de kans op emotionele uitputting en burn-out.

Ook op de werkvloer heeft niet-verwerkte rouw een grote impact. Werken kan een afleiding zijn, maar zonder rouwverwerking blijft de onderliggende stress bestaan. Het verliezen van concentratie, motivatie en productiviteit tot gevolg. Daardoor voel je je steeds meer onthecht van het werk en je collega’s, wat leidt tot een vicieuze cirkel van verminderde prestaties en verhoogde stress. Dit kan uiteindelijk resulteren in een volledige burn-out.

Om deze cyclus te doorbreken, mag je het belang van rouw gaan erkennen. Het begint met het toestaan van gevoelens, zonder oordeel. Het is essentieel om tijd te nemen voor zelfreflectie en jezelf toe te staan om te rouwen, ongeacht maatschappelijke verwachtingen. Dit kan betekenen dat je professionele hulp zoekt, zoals therapie, of steun vindt bij vrienden, familie of in rouwgroepen. Het is belangrijk om open te zijn over je gevoelens. Het delen van verdriet met anderen kan een krachtig middel zijn om de emotionele last te verlichten. De steun en verbinding die je ervaart in het delen zijn nodig om te helen.

Rouw is geen teken van zwakte; het is een teken van liefde en menselijkheid. Het negeren ervan is wat ons kwetsbaar maakt voor burn-out. Door rouw te omarmen en te ‘verwerken’, kun je voorkomen dat de verborgen spanningen van onverwerkt verdriet jouw leven beheerst. Het is een moeilijke, maar ook mooie stap naar emotioneel welzijn en veerkracht.

Tip: Ken je iemand die een verlieservaring heeft? Vraag eens hoe het gaat en luister dan alleen. Kunnen praten en gehoord worden doet al heel erg goed.